Malayalam Subtitles are best viewed in Media Player Classic, KM Player & Totem video player(linux)
മലയാളം സബ്ടൈറ്റിലിന് സന്ദര്‍ശിക്കുക http://www.malayalamsubtitles.org/
മരിയന്‍ബാദിലെ പോയവര്‍ഷം
തിരക്കഥ അലന്‍ റോബ്-ഗ്രില്‍
സംവിധാനം അലന്‍ റെനെ
പരിഭാഷ: ഹുസൈന്‍ കെ.എച്ച് കൊടുങ്ങല്ലൂര്‍ ഫിലിം സൊസൈറ്റി
മണലും ചരലും പടര്‍ന്ന, കല്‍പാളികള്‍ പാകിയ അതേ തറയിലൂടെന്നപോലെ ....
ഒരിക്കല്‍കൂടി ഞാന്‍ നടന്നുനീങ്ങുകയാണു്.
ഇടനാഴികകളിലൂടെ, സല്‍ക്കാരമുറിയിലൂടെ, ചിത്രമണ്ഡപത്തിലൂടെ.
ദുഃഖഭരിതമായ ഈ ഹര്‍മ്മ്യം മറ്റൊരു കാലത്തില്‍ നിന്നെന്നപോലെ.
കൊട്ടാരസദൃശം, ഈ രമ്യഹര്‍മ്മ്യം.
ശബ്ദം നിലച്ച മുറികള്‍
പാദപതനങ്ങള്‍ നിശ്ശബ്ദമാക്കുന്ന പരവതാനികള്‍
കാലൊച്ചകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നേയില്ല.
നടന്നുപോകവേ ഒന്നുംതന്നെ കേള്‍ക്കുന്നില്ല.
ആളൊഴിഞ്ഞ സല്‍ക്കാരമുറിയിലേക്കു് ഇടനാഴികകള്‍ മടങ്ങിപ്പോകുന്നു.
മറ്റൊരു കാലത്തില്‍ കൊത്തിവച്ച മൂകമായ മുറികള്‍
കാലൊച്ചകള്‍ കവര്‍ന്നെടുത്ത പരവതാനികള്‍.
ആരും ഒന്നും കേള്‍ക്കുന്നില്ല.
കല്ലുപാകിയ നിലത്തിലൂടെ ഒരിക്കല്‍കൂടി ഞാന്‍ ....
ഇടനാഴികകളിലൂടെ, സല്ലാപമുറികളിലൂടെ.
മറ്റൊരു കാലത്തില്‍ നിന്നും വിലാപത്തിന്റെ ആകാരവുമായി
ഈ ഭീമാകാരമായ ആഢംബരഹര്‍മ്മ്യം.
ഒന്നിനുപുറകെ മറ്റൊന്നായി അവസാനമില്ലാത്ത ഇടനാഴികകള്‍
നിശ്ശബ്ദം, നിര്‍ജ്ജനം
മരവിച്ച അലങ്കാരങ്ങള്‍ ചുമരുകള്‍, മാര്‍ബിള്‍ ഫലകങ്ങള്‍ ...
കറുത്ത കണ്ണാടികള്‍ നിഴല്‍വീണ ചിത്രങ്ങള്‍, തൂണുകള്‍....
ശില്പങ്ങള്‍, വാതിലുകള്‍ പടവുകള്‍ ...
ആളൊഴിഞ്ഞ മുറികളിലേക്ക് പിന്തിരിഞ്ഞുപോകുന്ന ഇടനാഴികകള്‍.
മറ്റൊരു കാലം കൊത്തിവച്ച അലങ്കാരങ്ങള്‍
നിശ്ശബ്ദമാക്കപ്പെട്ട മുറികള്‍
പാദപതനങ്ങള്‍ ഒപ്പിയെടുത്ത കനംതൂങ്ങിയ പരവതാനികള്‍
കാലൊച്ചകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നില്ല
ചെവിപോലും വിദൂരമായതുപോലെ.
അകലെയകലെ, മണ്ണടിഞ്ഞ അലങ്കാരങ്ങള്‍ക്കകലെ ...
കമാനങ്ങള്‍ക്കുമകലെ....
പ്രാകാരങ്ങള്‍ക്കടിയില്‍ ചില്ലകളും തോരണങ്ങളും ...
മരിച്ച ഇലകളും ചരലും കല്ലും ചിതറിയ മുറ്റം.
ഞാന്‍ നടന്നു ഒരിക്കല്‍ കൂടി ....
നിന്നെ കാണാന്‍ .
ചിത്രച്ചുമരുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ....
ശില്പങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങവേ
തിരിച്ചറിയുന്നു, ഇത് നിന്നെയും പ്രതീക്ഷിച്ചുള്ള അലച്ചിലാണെന്നു്.
സ്ഥലകാലങ്ങളില്‍ നിന്നും വിദൂരെ ...
നിന്നെയും കാത്ത്, നിന്റെ മുമ്പില്‍ .
ഇനിയൊരിക്കലും വരാത്ത നിന്നെയും കാത്ത്
ഒരിക്കല്‍കൂടി കാണാന്‍ വിധിയില്ലാത്തവണ്ണം,
ഒരിക്കല്‍കൂടി വേര്‍പിരിയാന്‍ കഴിയാത്തവണ്ണം,
നാം കാത്തുനില്ക്കണം ഒരല്പം സമയം കൂടി.
അവനില്‍ നിന്ന്, നിന്നില്‍നിന്നു തന്നെ ...
വേര്‍പിരിയാന്‍ മടിച്ച് ഒരല്പനേരം.
അകന്നുപോകുന്ന അവന്റെ രൂപം വീണ്ടും അരികെയെത്തുമെന്നാശിച്ച്
ഇതേ സ്ഥലത്തു് നഷ്ടഹൃദയയായി ...
പ്രതീക്ഷാനിര്‍ഭരമായി ...
അങ്ങനെയൊക്കെയായിരുന്നു നിന്റെ ഭയങ്ങള്‍.
ഇല്ല, ഈ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്കിനി അര്‍ത്ഥമില്ല.
നഷ്ടഭീതിയും ബന്ധനങ്ങളും അസത്യങ്ങളും
എല്ലാം ... എല്ലാ കഥകളും ഒടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു നിമിഷം കൂടി, എല്ലാം പൊടുന്നനെ അനക്കമറ്റ്...
എന്നന്നേക്കുമായി മാര്‍ബിളില്‍ ഉറച്ചുപോയ ഭൂതകാലമായിത്തീര്‍ക്കുന്നു.
കല്ലില്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ പൂന്തോപ്പ്
ആളനക്കമില്ലാത്ത മുറികളും
ഒച്ചയില്ലാത്ത എന്നോ മരിച്ചുപോയ മനുഷ്യരും മാത്രം.
ഇടനാഴികകളുടെ ചിലന്തിവലയിലൂടെ
ഞാന്‍ നടക്കുകയാണ് നിന്നെ കാണാന്‍ .
അനേകം മുഖങ്ങളുടെ വേലിപ്പടര്‍പ്പിലൂടെ ...
എല്ലാം കണ്ട് എല്ലാത്തില്‍ നിന്നുമകന്ന് ...
നിന്നിലേക്ക്. നീ പക്ഷേ ഒന്നു മടിച്ച് ...
പൂന്തോപ്പിന്റെ ഗേറ്റിലേക്കു് നോക്കുന്നു
അതാ, അവിടെ ....
ഇപ്പോള്‍ ....
ഞാന്‍ നിന്റേതാണ്.
1928 ലോ 1929 ലോ ആയിരിക്കാം.
അന്നാണ് നാം ആദ്യമായി കണ്ടതെന്ന് വിശ്വസിക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല.
ഒരു പക്ഷേ അവനും അവളും കണ്ടുമുട്ടിയെന്നത്
നിരര്‍ത്ഥകമാകാം.
മാസങ്ങളോളം കാലാവസ്ഥ ഭീകരമായിരുന്നു
നമുക്കു് പുറത്തിറങ്ങാനേ കഴിഞ്ഞില്ല
പൊടുന്നനെ നീ പുറത്തിറങ്ങിയെന്ന് ഒരു സുഹൃത്താണ് പറഞ്ഞത്.
മറ്റുള്ളവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ . . . . .
നീ പറഞ്ഞു, നീ എന്നെ മാത്രമേ കേള്‍ക്കൂ എന്ന്.
അതുകൊണ്ട് നീയറിയണം എനിക്ക് ഏറെക്കാലം ഇങ്ങനെയാകാന്‍ കഴിയില്ല
ഈ മൌനം, ഈ ചുമരുകള്‍ ...
ഈ മൃദുമന്ത്രണങ്ങള്‍ ....
ശബ്ദമുയര്‍ത്താതെ!
നിന്റെ മന്ത്രണങ്ങള്‍ മൗനത്തേക്കാള്‍ അസഹനീയമാണ്
ഈ ദിവസങ്ങള്‍ മരണത്തേക്കാളും ഭീകരമാണ്.
അടുത്തടുത്ത് ശവമടക്കിയപോലെ നാം ജീവിക്കുന്നു.
ശിലയായ്‍ത്തീര്‍ന്ന പൂന്തോപ്പിന്റെ സാന്ത്വനമേറ്റുവാങ്ങി ...
ഒറ്റയടിപ്പാതയിലൂടെ നാമൊരുമിച്ച് ...
ദിവസങ്ങളോളം അകലങ്ങള്‍ പാലിച്ച്....
നാം നടന്ന ...
അവിശ്വസനീയമാണത് !
അത് 1928 ലോ '29 ലോ ആകാം.
1929 ലെ വേനല്‍ക്കാലം. ഒരാഴ്ച മുഴുവന്‍ മഞ്ഞുപെയ്തു.
അതിസുന്ദരിയായ ഒരുവള്‍
സങ്കല്പങ്ങള്‍ക്കതീതമായ സൗന്ദര്യം
ഈ ചുമരുകള്‍, മന്ത്രണങ്ങള്‍ മതി ....
ദിവസങ്ങളോളം നാം ജീവിച്ചു, അരികിലരികിലായി ....
അകലങ്ങള്‍ പാലിച്ച് ഇടനാഴികകളിലൂടെ നാം നടന്നു.
ചുറ്റിപ്പിണയാന്‍ കൊതിച്ച വിരലുകള്‍, അധരങ്ങള്‍ ....
നിന്നെക്കാണാനുഴറിയ കണ്ണുകള്‍.
മറ്റൊരു കാലത്തിന്റെ മതില്‍ക്കെട്ടുകള്‍ ....
മരപ്പാളികളില്‍ കണ്ണാടികള്‍ പതിച്ച ചുമരുകള്‍ ....
പഴയകാലത്തെ പെയ്ന്റിംഗുകള്‍ ....
റിലീഫുകള്‍, ചുമര്‍ചിത്രങ്ങള്‍ ....
രഹസ്യ അറകളിലേക്ക് തുറക്കുന്ന വാതിലുകള്‍ ....
കോടിപ്പോയ ദിശകള്‍ ....
ഒന്നും അസാധാരണമായി തോന്നിയില്ല.
സംസാരിക്കാന്‍ മുതിര്‍ന്നത് അവനായിരുന്നു.
അരയന്നത്തെപോലെ തൂങ്ങിയ ചിറകുകള്‍ .
ഇവിടെ, അധികകാലമായോ ? ഇല്ല. പക്ഷെ മുമ്പ് വന്നിട്ടുണ്ട്.
ഇവിടം ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ ? പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല.
നാമിവിടെവച്ച് കണ്ടുമുട്ടുമെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചപോലെ.
നോക്കൂ, എന്റെ അച്ഛന്‍
കേടായ ഷൂ ധരിച്ച്....
രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഒരു വഴിയുമില്ലെ ?
ഒരു വഴിയുമില്ല.
നിനക്കാ കഥയറിയുമോ ?
പോയവര്‍ഷത്തെ ഒരു കെട്ടുകഥയായിരുന്നു അത്.
അവളുടെ മേല്‍ ഒരു കണ്ണു വേണമെന്ന് ...
അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു - ഫ്രാങ്ക് പറഞ്ഞു.
അവന്റേത് ഒരു തമാശപിടിച്ച നിരീക്ഷണമായിരുന്നെന്ന് അവള്‍ നിരീക്ഷിച്ചു.
പെയ്ന്റിംഗ് കാണാനെന്ന ഭാവത്തില്‍ ....
മുറിയിലേക്ക് കടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുക
അവന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം മറ്റൊന്നുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതല്ല.
നമുക്കു് മറ്റൊരു കളി കളിക്കാം- ഞാന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നു
എപ്പോഴും ഞാന്‍ ജയിക്കുന്ന ഒരു കളി എനിക്കറിയാം.
നിനക്കു് തോല്‍ക്കാന്‍ കഴിയില്ലെങ്കില്‍ അതൊരു കളിയേ അല്ലാതാകും.
എനിക്കു് തോല്‍ക്കാന്‍ കഴിയും പക്ഷെ ഞാന്‍ എപ്പോഴും ജയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
നമുക്കൊന്ന് കളിക്കാം.
രണ്ടുപേര്‍, ചീട്ടുകളിങ്ങനെ....
ഏഴു്....
അഞ്ചു്....
മൂന്നു്....
ഒന്നു്....
ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ഇഷ്ടമനുസരിച്ച് എടുക്കാം ....
ഒരു നിരയില്‍ നിന്ന് ഒരു പ്രാവശ്യം ഒരെണ്ണം മാത്രം.
അവസാനത്തെ ചീട്ടെടുക്കുന്നവന്‍ തോല്‍ക്കുന്നു.
നിനക്കു തുടങ്ങാം.
നിനക്കൊരു മാറ്റവുമില്ല
ഇന്നലെ കണ്ടതുപോലെ
ഇക്കാലമത്രയും നിനക്കെന്തു സംഭവിച്ചു ?
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. ഞാന്‍ .... അതേ ഞാന്‍ തന്നെ
വിവാഹം കഴിച്ചില്ല ?
എന്തിനു് ? ഞാനെന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം വിലമതിക്കുന്നു.
എന്തേ ഇവിടെ ? ഇവിടം രസകരമാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യം, അതാണോ നീ ഉദ്ദേശിച്ചത് ? അതെ, സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നെ.
നിനക്കൊരു മാറ്റവുമില്ല.
ഒരു മാറ്റവും.
നീ ഒന്നും ഓര്‍മ്മിക്കാത്തതുപോലെ
എങ്കിലും നിനക്കറിയാം ഈ ചിത്രശിലാപാളികള്‍ ....
മുന്തിരി കയ്യിലേന്തിയ മാര്‍ബിള്‍ കരങ്ങള്‍ ....
പിന്നിലെ ചെടിപടര്‍പ്പുകള്‍ ....
നാം വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച പൂന്തോട്ടം.
നീയിത് എന്നെങ്കിലും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ ?
അത്രയ്ക്കു് നല്ല ഒരു ഗൈഡിനെ എനിയ്ക്കിവിടെ കണ്ടെത്താനായില്ല
ആളുകള്‍ പറയുമ്പോലെ : ഒരു ശാഖയില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കു്.
ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്‍ മറ്റുപലതുമുണ്ട് ഇവിടെ കാണുവാന്‍,
എനിക്ക് താല്പര്യമുണ്ട്.
ഇവിടെ അത്രയ്ക്ക് രഹസ്യങ്ങളുണ്ടോ ? യുദ്ധങ്ങള്‍, സൈന്യങ്ങള്‍ ....
എത്ര നിഗൂഢമാണു് നീ.
എന്തേ നീയിങ്ങനെ എന്നെ നോക്കുന്നു?
നീയെന്നെ ഒട്ടും ഓര്‍മ്മിക്കാത്തതുപോലെ.
ഫ്രഡറിക്സ്ബാദിലെ പൂന്തോപ്പില്‍ വച്ചാണ് നിന്നെ ആദ്യമായി ഞാന്‍ കണ്ടത്.
മറ്റുള്ളവരില്‍ നിന്നകലംപാലിച്ച് നീ നില്പുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു കൈവരിയ്ക്കരികെ...
ഒരു കൈ അലസമായി താഴോട്ടിട്ട് മറുകൈ തോളില്‍വച്ച്
നടപ്പാതയെ നോക്കിക്കൊണ്ടങ്ങനെ നിന്നു.
ഞാന്‍ അടുത്തുവന്നത് നീ കണ്ടില്ല.
ചരല്‍മണലില്‍ എന്റെ കാലടിശബ്ദം നീയറിഞ്ഞു
നീ തല തിരിച്ചു.
നീയെന്നെ അറിഞ്ഞിട്ടാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല. നിനക്ക് തെറ്റുപറ്റിയതാകാം.
അരമതിലിലെ കല്‍പ്രതിമക്കരികിലായിരുന്നു നാം.
ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയും, പുരാതനമായൊരു രീതിയില്‍ ....
സന്ദേഹം നിറഞ്ഞ ആംഗ്യങ്ങളില്‍ എന്തോ രഹസ്യങ്ങള്‍ പേറുംപോലെ.
നീ ചോദിച്ചു, അവരാരാണെന്ന്
ഞാന്‍‍ പറഞ്ഞു, എനിക്കറിയില്ല.
നീയതു് ഊഹിച്ചെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ഒരു പക്ഷെ ഞാനും നീയുമാകാം.
നീ ചിരിച്ചു.
അപ്പോള്‍ ... അപ്പോള്‍ ....
നിന്റെ ചിരിയെ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചു.
മറ്റുള്ളവര്‍ അടുത്തെത്തുകയായിരുന്നു.
ആരോ ഒരാള്‍ ആ പ്രതിമയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഗ്രീക്ക് ഇതിഹാസങ്ങളില്‍ നിന്നിറങ്ങിവന്ന ദൈവങ്ങളും കഥാപാത്രങ്ങളും
അതൊരു പക്ഷെ രൂപകങ്ങളാകാം. അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റെന്തെങ്കിലും.
നീയതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. നീ മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ ശൂന്യമായിരുന്നു.
നീയാ ചരല്‍പാതയിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ടു് നിന്നു.
ഒരിക്കല്‍ കൂടി നാം അകന്നു.
അകന്നിരിക്കുക അസാദ്ധ്യമായിരുന്നു!
നമുക്കൊന്ന് നടന്നിട്ടു വരാം
ഫ്രാങ്ക് എത്തിയിട്ടില്ല.
നിനക്കത് അറിയാമല്ലൊ? ചില്ലയില്‍നിന്ന് ചില്ലയിലേക്കു്.
നീ കളി തുടങ്ങുക.
ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
തനിച്ച്, ഇതേ ഇടനാഴികകളിലൂടെ...
ഏകാന്തമായ ഇതേ മുറികളിലൂടെ...
ആ മുറ്റവും കടന്ന്...
ജനലുകളില്ലാത്ത ചിത്രശാലയിലൂടെ...
അതേ വരാന്തകള്‍ക്കു കുറുകെ....
ദുര്‍ഘടമായൊരു പാതയില്‍പ്പെട്ടതുപോലെ...
ഒരിക്കല്‍ കൂടി...വിശാലമായ ഈ ഹോട്ടലില്‍ .
എല്ലാം ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു.
ഒഴിഞ്ഞ മുറികള്‍, ഇടനാഴികകള്‍ ....
വാതായനങ്ങള്‍, തീന്‍മുറികള്‍,
ഒഴിഞ്ഞ ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍ ....
ഒന്നിനുപുറകെ മറ്റൊന്നായി കയറിപ്പോകുന്ന ഗോവണിപ്പടികള്‍ ....
കണ്ണാടിയില്‍ത്തീര്‍ത്ത അലങ്കാരങ്ങള്‍, ഒഴിഞ്ഞ കോപ്പകള്‍ ....
താഴെ വീണ ചഷകം, കണ്ണാടിച്ചുമരുകള്‍....
നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ഒരു കത്തു്....
താഴില്‍ തൂങ്ങികിടക്കുന്ന താക്കോലുകള്‍ ....
അവയില്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയ മുറികളുടെ എണ്ണം 309, 307, 305, 303...
ശരറാന്തലുകള്‍ ....
മുത്തുകള്‍, കണ്ണാടികള്‍ ....
ഒരൊറ്റ മനുഷ്യാത്മാവുമില്ലാത്ത ഇടനാഴികകള്‍ ....
മറ്റെല്ലാംപോലെ ശൂന്യമായ പൂന്തോട്ടം...
പോയവര്‍ഷമായിരുന്നു അതു്. ഞാന്‍ വല്ലാതെ മാറിയോ ?
നീയെന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെന്ന് നടിക്കുകയാണോ ?
ഒരു വര്‍ഷം, ഒരു പക്ഷെ അതിലും കൂടുതല്‍.
നീ അന്നത്തേതു പോലെതന്നെ
സ്വപ്നമുറങ്ങുന്ന ആ കണ്ണുകള്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.
അതേ മന്ദഹാസം
അതേ പൊട്ടിച്ചിരി.
അതേ കരചലനങ്ങള്‍
നീ അതേ സുഗന്ധതൈലം പൂശിയിരിക്കുന്നു.
ഓര്‍മ്മിക്കുകയാണു്...
ഫ്രെഡറിക്സാബാദിലെ ആ പൂന്തോപ്പുകള്‍.
നീ തനിച്ചായിരുന്നു,
കൈവരിയിലേക്കു് ചാഞ്ഞു്
കൈമുട്ടുകുത്തി, കൈ താഴേക്കിട്ട്
ചരല്‍പ്പാതയിലേക്കു് കണ്ണുംനട്ട്.
ഞാന്‍ നിന്റെയരികില്‍
നിന്നെ നോക്കി നിന്നു.
നീ എന്നിലേക്കു് തലതിരിച്ചു.
എങ്കിലുമെന്നെ കാണാത്തപോലെ.
ഞാന്‍ നിന്നെ നോക്കി. എന്നിട്ടും ഒരു ഭാവമാറ്റമില്ല.
നീ ഉന്മേഷവതിയായിരിക്കുന്നു, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
നീയൊന്ന് ചിരിച്ചു. അത്ര മാത്രം.
എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാനായി ഞാനാ പ്രതിമയെക്കുറിച്ചു് പറയാന്‍ തുടങ്ങി ....
അയാള്‍ യുവതിയെ തടയാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്...
അയാളെന്തോ കണ്ടിരിക്കുന്നു, എന്തോ അപകടം.
അവളെ തടയാനായി അയാള്‍ കയ്യുയര്‍ത്തുന്നു.
അപ്പോള്‍ നീ പറഞ്ഞു, അവളാണ് എന്തോ കണ്ടതെന്ന്...
അതിശയകരമായ എന്തോ ഒന്ന് അവള്‍ അവിടേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടുകയാണ്
നാം രണ്ടുപേരുടേയും നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ശരിയായിരിക്കാം.
വീടുവിട്ടിറങ്ങിയശേഷം അവര്‍ ദിവസങ്ങളോളം സഞ്ചരിച്ചു.
അവരാ ചെങ്കുത്തായ കുന്നിന്‍മുകളിലെത്തി.
മുനമ്പിലേക്കു പോകാതിരിക്കാന്‍ അവനവളെ വിലക്കി.
ചക്രവാളസീമവരെ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന കടലിലേക്കവള്‍ വിരല്‍ ചൂണ്ടി.
അപ്പോള്‍ നീയെന്നോട് ചോദിച്ചു, അവരുടെ പേരെന്താണെന്ന്.
പേരിലല്ല കാര്യമെന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
നീയതു് കാര്യമാക്കാതെ അവര്‍ക്കു് പേരിടാന്‍ തുടങ്ങി.
അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: അവര്‍ ഞാനും നീയുമാകാം....
അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റാരെങ്കിലും.
പേരിടല്‍ അവസാനിപ്പിക്കുക, അവര്‍ക്കു് മറ്റുപലതുമാകാന്‍ കഴിയും.
നീ നിന്റെ പട്ടിക്കുട്ടിയെ മറന്നുതുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, അവളുടെ പട്ടിക്കുട്ടി എവിടെ?
അതവളുടേതല്ല. അതൊരു തെരുവുനായ.
അവന്‍ യജമാനത്തിയോട് പറ്റിച്ചേര്‍ന്നാണ് നടപ്പ്.
അവള്‍ യജമാനത്തിയല്ല.
വഴി വീതി കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് അവന്‍ അത്ര അടുത്തുപോയതു്.
ആ മനുഷ്യര്‍ തന്നെയാണ് പ്രതിമകളായത്, പട്ടിക്കുട്ടിയില്ലാതെ.
അവര്‍ മുഖാമുഖം ഇരിക്കുന്നു
അവന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്കു് അവളുടെ കൈകള്‍ ചെന്നെത്തുന്നു.
അടുത്തുനിന്നു് നോക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലാകും അവളവനെ നോക്കുന്നില്ലെന്ന്.
ഞാനവിടെ പോകാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതു് വളരെയകലെയാണ്.
ദയവായി എന്നോടൊപ്പം വരൂ.
അതസാദ്ധ്യമെന്ന് ഞാന്‍ പറയുന്നു.....
ഞാന്‍ ഫ്രഡറിക്സാബാദില്‍ പോയിട്ടില്ല.
ഒരുപക്ഷെ, മറ്റെവിടെയെങ്കിലുമാകാം.
കാരിസ്റ്റ, മരിയന്‍ബാദ്, അല്ലെങ്കില്‍ ബാദന്‍സല്‍സ ....
അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഇവിടെ ഈ ഹോട്ടല്‍ മുറിയില്‍.
ഇതൊക്കെ കാണിച്ചുതരാന്‍ കഴിയുമെന്നതിനാല്‍ നീ എന്നോടൊപ്പം പോന്നു
നീയാ പുരുഷനെ കാണുന്നില്ലെ ....?
ആ സ്ത്രീയുടെ ചലനവും ....
മറ്റേ വശത്തുനിന്നു നോക്കിയാല്‍ നിനക്കു വ്യക്തമാകും ....
അയാളവളെ തടയാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന്
അയാളെന്തോ കണ്ടിരിക്കുന്നു, എന്തോ അപകടം.
അവളെ തടുക്കാനായി അയാള്‍ കൈ പൊക്കുന്നു.
എനിക്കൊരവസരം തരിക. ഞാനാ പ്രതിമയെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം.
ചാള്‍സ് മൂന്നാമനേയും ഭാര്യയേയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവയാണവ.
ശില്പശൈലി സമകാലികമല്ല.
വിചാരണവേളയില്‍ ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നതിനു മുമ്പുള്ള പ്രതിജ്ഞയെടുപ്പിക്കലാണത്.
ആ ക്ലാസിക്കല്‍ വേഷവിധാനം അന്നത്തെ നടപ്പു രീതിയായിരുന്നു.
നീയെന്നെ കാത്തുനില്ക്കുകയായിരുന്നു
ഞാനെന്തിനു് നിന്നെ പ്രതീക്ഷിക്കണം?
ഞാന്‍ ഒരുപാടു കാലമായി പ്രതീക്ഷിച്ചുനില്പാണ്.
സ്വപ്നത്തില്‍ ?
നീയൊരിക്കല്‍ കൂടി രക്ഷപ്പെടാന്‍‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്.
എന്താണ് നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ?
നീ പറയുന്നതൊന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.
അതൊക്കെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നെങ്കില്‍.
നീയെന്തിനു് ഭയക്കണം ?
പോട്ടെ. നീ കഥ മുഴുമിപ്പിയ്ക്കൂ.
അന്നു് ഉച്ചതിരിഞ്ഞും നാം കണ്ടുമുട്ടി ....
യാദൃശ്ചികമായി !
എനിക്കറിയില്ല.
ഇപ്രാവശ്യം എവിടെവച്ചാണ് ?
എവിടെയെന്നറിയില്ല.
നീ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പമായിരുന്നു.
അവരെ എനിക്കറിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ നിനക്കും.
എനിക്കറിയാത്ത എന്തോ ഒന്നിനെക്കുറിച്ച് അവര്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
എന്നേക്കാള്‍ നന്നായി ആ വിഷയം നിനക്കറിയാമെന്നു തോന്നുന്നു.
ഞാന്‍ നിന്നെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
നിന്റെ അംഗചലനങ്ങള്‍ കളവാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നി.
അവരിലാര്‍ക്കും നിന്നെയറിയാത്തപോലെ ....
ഞാന്‍ മാത്രമേ അറിയൂ എന്നപോലെ
നീയതു് അറിഞ്ഞുമില്ല.
നീയെന്റെ നോട്ടങ്ങള്‍ അവഗണിച്ചു.
നീയതു് മന:പൂര്‍വ്വം ചെയ്യുകയാണെന്ന് ഉറപ്പായിരുന്നു.
ഞാന്‍ കാത്തുനിന്നു. എനിക്കു് വേണ്ടത്ര സമയമുണ്ടു്.
എനിക്കു് സമയമുണ്ടെന്ന് ഞാനെപ്പോഴും കരുതി.
ഞാനവിടെയില്ലെന്ന മട്ടില്‍ നിന്റെ നോട്ടം ഒഴുകിനടന്നു.
എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാനായി അവസാനം ഞാനെന്തോ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു ....
ചര്‍ച്ചയെ വഴിതെറ്റിക്കാന്‍.
എല്ലാ കണ്ണുകളും എന്നിലേക്കു് തിരിഞ്ഞു.
എന്താണ് ചോദിച്ചതെന്ന് ഞാന്‍ മറന്നുപോയിരുന്നു.
പൊടുന്നനെയുള്ള നിശ്ശബ്ദതയില്‍ നീയാണു് ഉത്തരം പറഞ്ഞതു്....
എന്റെ പരാമര്‍ശത്തെ പുച്ഛിച്ചുകൊണ്ടു്.
എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നു.
എനിക്കറിയാം, നീ പറഞ്ഞതൊന്നും ആര്‍ക്കും മനസ്സിലായില്ലെന്ന്.
ഞാന്‍ മാത്രമായിരിക്കാം അതു് കേട്ടതു്
നിശ്ശബ്ദത ഭജ്ഞിക്കാന്‍ ആരോ തുനിഞ്ഞു.
അന്നത്തെ സായാഹ്നത്തിലെ, അല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത ദിവസത്തെ പരിപാടികളെക്കുറിച്ച്
പിന്നീട് സംസാരിച്ചതൊക്കെ ഞാന്‍ മറന്നുപോയി.
പാര്‍ക്കില്‍ നടക്കാന്‍ നീയത്ര കൗതുകം കാണിച്ചില്ല.
നഗരത്തില്‍ നടക്കാനായി ധരിച്ച നിന്റെ ഷൂസ് ആ ചരല്‍പാതയ്ക്കു് യോജിച്ചതായിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കല്‍, അതോ പിന്നീടോ...
നീ നിന്റെ ഹൈഹീല്‍ ഷൂസ് കേടാക്കി.
ആ ഷൂസ് മാറുമ്പോള്‍ നീയെന്റെ കൈ പിടിച്ചിരുന്നു.
ഷൂസിന്റെ അടിഭാഗം വേറിട്ടു് തൂങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പെരുവിരല്‍ ഊന്നിക്കൊണ്ട് ഒരു നര്‍ത്തകിയെപോലെ ...
നീയങ്ങനെ നിന്നു.
മറ്റൊരു ഷൂസ് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാന്‍ നീയെന്നെ അനുവദിച്ചില്ല.
ശരി, ഞാന്‍ നിന്നെ കൈപിടിച്ച് നടത്താം.
നീ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു
പൊളിഞ്ഞ പാദുകങ്ങളുമായി നിനക്കു് തിരിഞ്ഞുനടക്കാമായിരുന്നു.
പിന്നെയും ഞാന്‍ നിന്നെ കണ്ടു.
നീയെന്നെ ഒരിക്കലും കാത്തുനില്‍ക്കയാണെന്ന് തോന്നിച്ചില്ല.
എങ്കിലും നാം വീണ്ടുംവീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.
ഓരോ പ്രാവശ്യം തിരിയുമ്പോഴും, ഓരോ കുറ്റിച്ചെടിക്കു സമീപവും...
ഓരോ പ്രതിമക്കു താഴെയും...
തടാകക്കരയിലും....
പൂന്തോട്ടത്തില്‍ മറ്റാരും ഇല്ലെന്ന പോലെ ....
ഞാനും നീയും മാത്രം.
നാമങ്ങനെ നടന്നു.
പ്രതിമകളുടെ പേരുകള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍, കുറ്റിച്ചെടികളില്‍ ആകൃഷ്ടരാകുമ്പോള്‍...
തടാകക്കരയിലെ അലങ്കാരങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍...
നാം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
രാത്രിയില്‍ എപ്പോഴും നീ നിശ്ശബ്ദയായി.
ഒരു രാത്രിയില്‍ ഞാന്‍ നിന്റെ മുറിയില്‍ വന്നു.
എന്നും എനിക്കു ചുറ്റും മതിലുകളായിരുന്നു.
നേര്‍ത്ത, മിനുമിനുത്ത അദൃശ്യമായ മതിലുകള്‍ .
കൂടെ, നിശ്ശബ്ദതയും.
ആരും ഒച്ചയനക്കുന്നതായി ഞാന്‍ കേട്ടില്ല.
നിശ്ശൂന്യതയില്‍ പക്ഷെ, ഭാഷണങ്ങള്‍ ഒഴുകിനടന്നു ...
ഒന്നും അര്‍ത്ഥമാക്കാതെ.
മരവിച്ച് വായുവില്‍ തൂങ്ങിക്കിടന്ന ഒരു വാക്കു്...
വീണ്ടുമതു് പ്രയോഗിക്കാനെടുത്തേക്കാം...
ഒരു കാര്യവുമില്ലാതെ ഒരേ സംഭാഷണങ്ങള്‍
ആവര്‍ത്തിച്ചു്നിറംകെട്ട ശബ്ദങ്ങള്‍
പരിചാരകര്‍ മൂകരായിരുന്നു.
കളികള്‍ ഒച്ചയില്ലാതെ തുടര്‍ന്നു.
പരമമായ വിശ്രമത്തിനുള്ള ഒരിടമായിരുന്നു അതു്.
ബിസിനസ് കാര്യങ്ങളൊന്നും ചര്‍ച്ചചെയ്തില്ല.
പദ്ധതികളൊന്നും ആവിഷ്ക്കരിച്ചില്ല.
തര്‍ക്കങ്ങളുണ്ടാക്കുന്ന യാതൊന്നും ആരും ഉരിയാടിയില്ല.
എല്ലായിടത്തും 'ശാന്തം' എന്ന് പതിച്ചിരുന്നു
ഞാനതു് ഓര്‍മ്മിക്കുന്നുണ്ടു്. വിശ്വസിക്കാന്‍ പ്രയാസമാണ്.
നീയതു് കണ്ടോ ? ഇല്ല. എന്റെയൊരു സുഹൃത്താണതു് പറഞ്ഞതു്
കാലാവസ്ഥാ പ്രവചനം ഏതു പത്രത്തിലുമുണ്ടാകും.
നമുക്കു് ലൈബ്രറിയില്‍ പോയി നോക്കാം.
ഞാനിപ്പോള്‍ കേട്ടതു് എന്താണെന്നറിയാമോ?
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഇതേ ദിവസം ഭയങ്കര തണുപ്പായിരുന്നു.
തടാകങ്ങള്‍ ഉറഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
അതത്ര ശരിയല്ല.
എന്താണു് നീ എന്നില്‍നിന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നതു് ? അതു് നടപ്പില്ലെന്നു് നിനക്കറിയില്ലെ?
ഒരു രാത്രി ഞാന്‍ നിന്റെ മുറിയില്‍ വന്നു.
നീ തനിച്ചായിരുന്നു.
തനിച്ചിരിക്കാന്‍ ദയവായെന്നെ അനുവദിക്കൂ.
വേനല്‍ക്കാലമായിരുന്നു.
നീ പറഞ്ഞതു് ശരിയായിരുന്നു......
മഞ്ഞുപെയ്യാന്‍ ഒരു സാദ്ധ്യതയുമില്ലെന്നു്.
കച്ചേരിക്കു് സമയമായി.
ഞാന്‍ കൂടെ വരട്ടെ?
നീ കച്ചേരിക്കു് പോകുന്നോ?
ഡിന്നറിനു് കാണാം.
കഥയങ്ങനെ തീരുന്നു.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങള്‍ കൂടി. അവസാനം എല്ലാം മരവിക്കും.
എന്നന്നേക്കുമായി. മാര്‍ബിളില്‍ കൊത്തിവച്ച ഭൂതകാലമായി.....
ശിലയായ്‌തീര്‍ന്ന പൂന്തോപ്പായി......
ആളൊഴിഞ്ഞ കൊട്ടാരമായി.
ദയവായി എന്നെ വെറുതെ വിടൂ.
നീയെന്നെയൊരിക്കലും കാത്തുനിന്നിട്ടില്ല. എങ്കിലും........
നാം വീണ്ടുംവീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി. ഓരോ മൂലയിലും.......
ചെടിപ്പടര്‍പ്പിലും, പ്രതിമകള്‍ക്കു താഴെയും.......
തടാകക്കരയിലും.
മറ്റാരും ആ പൂന്തോപ്പിലില്ലെന്നപോലെ
ഞാനും നീയും മാത്രം.
നാം ഔപചാരികമായി മാത്രം സംസാരിച്ചു. പ്രതിമകളുടെ ശീര്‍ഷകങ്ങള്‍ ......
കുറ്റിച്ചെടികളുടെ ആകൃതികള്‍, തടാകക്കരയിലെ അലങ്കാരങ്ങള്‍ ......
ആകാശത്തിന്റെ നിറം.
ചിലപ്പോള്‍, ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
പക്ഷെ നീയെപ്പോഴും മെല്ലെ നിന്നു, മതിലിന്നരികില്‍ ...
അപരിചിതമായ ഇരുട്ടില്‍.
അടുത്തു വരൂ.....
ഒന്നുകൂടി.
ദയവുചെയ്തു് എന്നെ വിടൂ.
എവിടെയും മതിലുകള്‍, ഇടനാഴികകള്‍, വാതായനങ്ങള്‍.
മതിലുകള്‍ പെരുകുന്നു.
അരികിലേക്കെത്തവേ, നിന്നിലേക്കെത്തവെ......
നിനക്കൊന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു എന്തൊക്കെ തരണംചെയ്യണമെന്നു്
ഇപ്പോള്‍ നീ ഇവിടെ, ഞാന്‍ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന സ്ഥലത്തു്
നീ മടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു എങ്കിലും നീ ഇവിടെയാണു്, ഈ പൂന്തോപ്പില്‍.
കാണാന്‍, തൊടാന്‍, കേള്‍ക്കാന്‍... അത്രയരികെ
ആരാണു് നീ ? നിനക്കതറിയാം.
നിന്റെ പേരു് ?
പേരില്‍ കാര്യമില്ലെന്നു് നിനക്കറിയാം....
ഒരു കാര്യവുമില്ലെന്നു്.
നീയൊരു നിഴലാണു് .....
എന്നെയും കാത്ത്, എന്നരികിലേക്കെത്താന്‍.
എന്നെ തനിച്ചു വിടൂ..
സമയം വല്ലാതെ വൈകിയിരിക്കുന്നു.
വീണ്ടും കാണാന്‍പാടില്ലെന്നു് നീ ആവശ്യപ്പെട്ടു.
എന്നിട്ടും നാം കണ്ടുമുട്ടി
അടുത്ത ദിവസം..... അതിനടുത്ത ദിവസം.....
ഓരോ ദിവസവും.
അറിയാതെയാകാം.
എന്നോടൊപ്പം അവിടം വിട്ടു പോരാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
സാദ്ധ്യമല്ല, നീ പറഞ്ഞു.
സാദ്ധ്യമാണു്. നിനക്കതറിയാം.
ഒരു പക്ഷെ നിനക്കിപ്പോള്‍.....
അതുമാത്രമേ ചെയ്യാനാകൂ.
ഇല്ല. കൂടുതലായൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.
എന്തുകൊണ്ടു് ഞാന്‍? എന്തുകൊണ്ടു് ഞാന്‍ തന്നെ?
നീയെന്നെയും കാത്തു് നില്പായിരുന്നു.
ഇല്ല, ഞാനാരേയും കാത്തു നിന്നില്ല
നീ ആരുമില്ലായ്മയെ കാത്തുനില്‍ക്കുയായിരുന്നു.
നീ ജീവനില്ലാത്ത പോലെ.
അതു് സത്യമല്ല.
നീയിപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ നിന്നെ ഞാന്‍ കാണുന്നു.
നിനക്കെന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ ?
ഇല്ല.
നീയെല്ലാം മറന്നുകഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇല്ല. അതു നേരല്ല.
നീ പോകാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. വാതില്‍ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
എന്തിനുവേണ്ടി ? ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാണു് നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നതു്?
ഏതുതരം ജീവിതത്തിലേക്കാണു് നിയെന്നെ കൊണ്ടുപോകുന്നതു്?
മറ്റൊരു കാലത്തെകുറിച്ചുള്ള ഒരു ചോദ്യമല്ലതു്.
നിന്നെക്കുറിച്ചു മാത്രമുള്ള ചോദ്യമാണതു്.
ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു...
അതൊരു അന്തിനേരമായിരുന്നു. മിക്കവാറും അവസാനത്തേതു്.
ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അസ്പഷ്ടമായ ഒരു നിഴല്‍ പതുക്കെ സമീപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
നിന്റെ മുഖം തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയും മുമ്പേ
അതു് നീയായിരുന്നെന്നു് ഞാനറിഞ്ഞു.
നീ നിന്നു, എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് .
നാം നിശ്ചലരായി നിന്നു....
ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ.
നീയെന്റെ തൊട്ടുമുമ്പില്‍ ...
എന്നെയും കാത്തു് ...
അനങ്ങാനേ കഴിയില്ലെന്ന മട്ടില്‍ ...
നീ നിന്നു...
ചലനമറ്റ് ......
കൈകള്‍ തൂക്കി.....
എന്നെ നോക്കി.
നിന്റെ നയനങ്ങള്‍ വിടര്‍ന്നിരുന്നു.
അധരങ്ങള്‍ വിറച്ചിരുന്നു.....
ഒച്ചയെടുക്കാനോ, അലറിക്കരയാനോ....
നീ വല്ലാതെ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
നീ വായ തുറന്നുപിടിച്ചിരുന്നു.
കണ്ണുകള്‍ തുറിച്ചു് ...
അനിശ്ചിതമായി, പ്രത്യാശയോടെ കൈകള്‍ നീട്ടി.
എന്തോ തടയാനെന്ന വണ്ണം.....
നിന്റെ വിരലുകള്‍ വിറച്ചിരുന്നു.
നീ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ആരാണയാള്‍ ?
നിന്റെ ഭര്‍ത്താവ്?
അയാള്‍ നിന്നെ തിരയുകയാണു്.
അല്ലെങ്കില്‍, അറിയാതെ നിന്നെ കടന്നുപോയതാകാം.
അയാള്‍ അടുത്തേക്കു വരികയാണു്.
നീ അനക്കമറ്റങ്ങനെ നിന്നു.....
അകലേക്കു് പിന്മടങ്ങിയപോലെ.
അയാള്‍ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെന്നു് അവനു തോന്നി.
അയാള്‍ വീണ്ടുമടുത്തു വന്നു.
നിന്നിലെയെന്തോ ഒന്നു് അയാളെ അവഗണിച്ചു.
വീണ്ടുമൊരു ചുവടുകൂടി.
അയാളുടെ ഉള്ളിലേക്കു് നീ നോക്കി.
അയാള്‍ പിന്‍വാങ്ങി.
എന്നിട്ടിപ്പോള്‍ ...
നീ ശൂന്യതയിലേക്കും നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.
നീയിപ്പോഴും അയാളെ കാണുന്നുണ്ടു്.
അയാളുടെ പ്രകാശമില്ലാത്ത കണ്ണുകള്‍....
നരച്ച രൂപം.....
അയാളുടെ ചിരിയും.
നീ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
വീണ്ടും വരുമോയെന്നു് നീ പേടിക്കുന്നു......
അവിടെത്തന്നെ അയാള്‍ നില്പുണ്ടെന്നു്.
ഞാന്‍ വീണ്ടും നിന്റെ മുറിയിലേക്കു് വരുമ്പോള്‍ .
നിന്റെ മുറിക്കും അയാളുടേതിനുമിടയ്ക്കു് സിറ്റിംഗ് റൂം മാത്രം
ഈ നേരത്തു് അയാള്‍ കളിക്കാന്‍ പോയിട്ടുണ്ടാകാം.
ഞാനെത്തുമെന്നു് നിന്നോടു് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. നീയൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
എല്ലാ വാതിലുകളും തുറന്നിട്ടതായി ഞാന്‍ കണ്ടു....
ഹാളിലേക്കുള്ളതു്, സന്ദര്‍ശകമുറിയിലേക്കുള്ളതു് ...
നിന്റെ മുറിയിലേക്കുള്ളതു്.
പതുക്കെയൊന്നു് തള്ളേണ്ടതേ വന്നുള്ളു.
പിറകില്‍ ഓരോ വാതിലും ഞാന്‍ അടച്ചു.
പിന്നീടെന്താണു് സംഭവിച്ചതെന്നു് നിനക്കറിയാം.
എന്താണു് സംഭവിച്ചതെന്നു് എനിക്കറിയില്ല.
എനിക്കറിയില്ല, ആ മുറി, ആ കിടക്ക, തീക്കുണ്ഡത്തിനു മുകളിലെ കണ്ണാടി.
ഏതു് കണ്ണാടി? ഏതു് തീ?
എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. എല്ലാം അസത്യങ്ങള്‍.
എങ്കില്‍, എന്തിനാണു് നീയിവിടെ?
ആ കണ്ണാടി ഏതുപോലിരിക്കും ?
തീക്കുണ്ഡത്തിനു മുകളില്‍ കണ്ണാടിയില്ല.
അവിടെ ഒരു പെയിന്റിംഗ് ആണുള്ളത്....
മഞ്ഞുപുതഞ്ഞ ഒരു പ്രകൃതിദൃശ്യം.
കണ്ണാടി ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിനു മുകളിലാണു്.
എന്തു തരം കിടക്കയാണതു്?
ഒരു ഡബിള്‍ ബെഡ്ഡാകാം.
ജാലകത്തില്‍ നിന്നുള്ള കാഴ്ചകള്‍ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു?
എനിക്കറിയില്ല ആ ജാലകം.
ഏതു മുറി ? നിന്നോടൊപ്പം ഒരു മുറിയിലും ഞാനുണ്ടായിരുന്നില്ല
നീയതോര്‍മ്മിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല, നീ ഭയചകിതയാണു്.
ഈ ഫോട്ടോ നീയോര്‍മ്മിക്കുന്നില്ലേ ?
എനിക്കറിയില്ല. എനിക്കോര്‍മ്മയില്ല.
അതാരാണെടുത്തതെന്നു് നിനക്കറിയാം ? നീ പറയുന്നതു് കളവാണു്.
പോയ വര്‍ഷമായിരുന്നു അതെന്നു് നിനക്കറിയാം. ആ ഫോട്ടോയെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ തുനിഞ്ഞു.
നീ മടിച്ചു നിന്നു.
ഞാന്‍ പറയുന്നതു് സത്യമാണു്.
ഞാനാമുറി വ്യക്തമായി ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.....
എന്നെ നീ കാത്തുനിന്ന മുറി.
നിശ്ശബ്ദമായി ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍.....
മേശയ്ക്കുമുകളിലെ കണ്ണാടിയില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടു.
നിശാവസ്ത്രത്തിന്റെ വെളുപ്പില്‍ മുങ്ങി നീ ശയ്യയില്‍ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
നീയാകെ ശുഭ്രമായിരുന്നു, നിന്റെ കാലുറപോലും.
നീ ഈ മോതിരം അണിഞ്ഞിരുന്നു.
എനിക്കുറപ്പുണ്ടു്, നമ്മുടെ സമാഗമത്തിനായാണു് എല്ലാം അണിഞ്ഞതെന്നു്.
എനിക്കൊരിക്കലും വെളുത്ത വസ്ത്രം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
നീ മറ്റാരെയോകുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്.
അങ്ങനെ നിനക്കു പറയാം.
വെളുത്ത തൂവലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നീ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
നിറുത്തു്! ദയവായി, നിറുത്തു്.
നിനക്കു് ഭ്രാന്തു് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
"ഇല്ല, ഇല്ല!"
നിന്റെയാ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും എന്റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നു.
നീ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു, നീ വിറകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ അന്തിനേരത്തെ നിന്റെ ഭയത്തെ ഞാന്‍ പ്രണയിച്ചു.
ഞാന്‍ നിന്നെത്തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നീ കുതറിമാറാന്‍ ഞാന്‍ അനുവദിച്ചു.
ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിച്ചു.
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ വല്ലാതെ പ്രകാശിച്ചിരുന്നു.
നീ അത്രയ്ക്കു ജീവത്തായിരുന്നു.
അപ്പോള്‍ .... ആദ്യമായി .....
ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു.
ഇല്ല....
ബലാല്‍ക്കാരമായിട്ടല്ല.
നിനക്കതറിയാം
എന്താണതു് ? ഒന്നുമില്ല
നീ ക്ഷീണിച്ചു പോയോ? അല്പം.
സൂര്യന്‍ ‍പെട്ടെന്നു്------
നിനക്കകത്തു പോകണോ?
നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കില്‍ .
അന്നു് ആ ഫോട്ടോ ഞാനെടുത്തു.
ഒരു വര്‍ഷംകൂടി നീയെന്നോടു് ചോദിച്ചു.
എന്നെ പരീക്ഷിക്കാനാകാം.....
അല്ലെങ്കില്‍, വെറുക്കാനാകാം ‍....
അതുമല്ലെങ്കില്‍, മറക്കാനാകാം
പക്ഷെ കാലം ഒന്നും അര്‍ത്ഥംവെക്കുന്നില്ല.
ഞാന്‍ നിന്നെക്കാണാന്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
അതസാദ്ധ്യമാണു്.
"ഇല്ല, അതസാദ്ധ്യം."
നീയങ്ങനെ പറയുന്നെങ്കിലും നിനക്കറിയാം അതു് സാദ്ധ്യമാണെന്നു്....
നീയൊരുക്കമാണെന്നും, നമുക്കു് യാത്രയാകാമെന്നും.
നിനക്കെന്താണിത്ര ഉറപ്പ് ?
എവിടെ നാം പോകും ?
എവിടേക്കും. ഒരു പക്ഷേ, എനിക്കറിയില്ല.
ഒരിക്കല്‍ കൂടി നാം കാണരുതു്.
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം..... ഇല്ല. അങ്ങനെയൊന്നില്ല.
നീ തനിച്ച് യാത്രയാകും
അങ്ങനെ നാം എന്നന്നേക്കുമായി.....
അതു് നേരല്ല!
നാം വേര്‍പിരിയാന്‍ പാടില്ല.
തനിച്ച്, എന്നും പ്രതീക്ഷയോടെ.....
അതു് സംഭവ്യമല്ല.
നീ ഭയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സമയം ഏറെ വൈകിയിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ മുറിയില്‍ നിന്നും അയാള്‍ പോയിരിക്കുന്നു.
നിങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ അതിക്രമങ്ങള്‍ നടന്നിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ പൂന്തോട്ടം കാണാം.
അയാള്‍ പോകുന്നതു് കാണാന്‍ കരുത്തില്ലാതെ...
ഒന്നും തീരുമാനിക്കാന്‍ വയ്യാതെ...
എവിടേക്കു പോകണമെന്നറിയാതെ....
മുന്നിലേക്കു് ശൂന്യമായി നോക്കി......
എന്താണു് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ ......
കിടക്കകരികിലേക്കു വന്നു.
നീ ശയ്യയിലേക്കു വീണു.
ഞാന്‍ പറയുന്നതു് കേള്‍ക്കൂ! ഓര്‍മ്മിക്കൂ!
ദയവായി ശ്രദ്ധിക്കൂ!
അതെ, അവിടെ.......
വാതിലിന്നരികില്‍ ഒരു കണ്ണാടിയുണ്ടായിരുന്നു.
നീയതിന്റെയടുത്തുപോകാന്‍ ഭയപ്പെട്ടു
എന്നെ വിശ്വസിക്കാനാവില്ലെന്നു് നീ അഭിനയിച്ചു.
എവിടേക്കാണു നീ പോയതു് ?
എപ്പോഴും നീ രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതെന്തിനാണു് ?
വല്ലാതെ വൈകിപ്പോയിരിക്കുന്നു.
വാതില്‍ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു
അതെ! വാതില്‍ അടച്ചു കഴിഞ്ഞു!
നോക്കു്. ഇതിനേക്കാള്‍ എന്തുതെളിവാണു് നിനക്കുവേണ്ടതു്?
നിന്റെ ഫോട്ടോ ഞാന്‍ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു.
നീ പിരിയുന്നതിനും മുമ്പു് പൂന്തോട്ടത്തില്‍ വച്ചെടുത്തതു്.
ഞാനതു് കാണിച്ചപ്പോള്‍ അതൊന്നുംതന്നെ വെളിവാക്കുന്നില്ലെന്നു് നീ പറഞ്ഞു.
ആര്‍ക്കു വേണമെങ്കിലും ആ ഫോട്ടോ എടുക്കാമെന്നു് പറഞ്ഞു.
പൂന്തോട്ടം.....അതെവിടെയുമാകാം.
നിന്നെയെനിക്കു് കാണിക്കാമായിരുന്നു......
വെള്ളത്തൂവലുകളുടെ സമുദ്രത്തില്‍ പൊങ്ങിക്കിടന്ന നിന്റെ ശരീരം.
എല്ലാ ശരീരങ്ങളും തൂവലണിഞ്ഞവയാണു്, എല്ലാം ഒരേപോലെ....
എല്ലാ ഹോട്ടലുകളും പ്രതിമകളും പൂന്തോപ്പുകളും ഒരേപോലെ.
പക്ഷെ ആ പൂന്തോട്ടം ... അതൊന്നേയുള്ളു.
നിന്നെ ഞാന്‍ എല്ലാദിവസവും കണ്ട പൂന്തോട്ടം
അതൊരു ഉച്ചനേരത്തായിരുന്നു.
തൊട്ടടുത്ത ദിവസം .....
നാം യാത്രയാകുന്നു എന്നു പറയാനായി ഞാന്‍ വന്നു.
ഇല്ല. നീ ചിരിക്കുകയായിരുന്നില്ല.
നാളെ രാവിലെ നാം ഇവിടം വിടും, നല്ലതുവരാനായി.
അങ്ങനെയൊന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.
ഉവ്വ്, നാം രണ്ടുപേരും നിന്റെ മുറിയിലായിരുന്നു.
യാത്രയാകാന്‍ നാം ഒരുമിച്ചു് തീരുമാനമെടുത്തു.
ആശങ്കകള്‍ നിനക്കുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം.
ഞാന്‍ നിന്റെ മുറിയിലായിരുന്നു.
വാതില്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം കാണുന്നതു് നിന്റെ ശയ്യയാണു്.
ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിള്‍ കാണില്ല.
നീ ജാലകത്തിനടുത്താണെന്നു തോന്നുന്നു നിന്നിരുന്നതു്......
പൂന്തോട്ടത്തിലേക്കു് നോക്കി.
അതെനിക്കു് വ്യക്തമായി ഓര്‍മ്മയില്ല.
ഗോവണി കയറുമ്പോള്‍ അയാള്‍ താഴേയ്ക്കിറങ്ങി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നിന്റെ മുറിയില്‍ നിന്നായിരിക്കണം.
അതു് മറ്റൊരു ദിവസമല്ല.
ആ രാത്രിയില്‍ അവിടെ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പടവുകള്‍ ....
ഇടനാഴികകള്‍.....
പടവുകള്‍ ....
പിന്നീടൊന്നും ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.
ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.
ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.
ഞാന്‍ വാതിലില്‍ മുട്ടി. നീ കേട്ടില്ലേ?
ഉവ്വ്, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, "അകത്തേക്കു വരൂ"
നീയതത്ര ഉച്ചത്തിലല്ലായിരിക്കാം പറഞ്ഞതു്.
ആ ഫോട്ടോ എന്താണു് ?
നിനക്കതു കാണാമല്ലോ. അതെന്റെ പഴയൊരു ഫോട്ടോ ആണു്.
എന്നാണതു് എടുത്തതു്? അറിയില്ല..... കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം....
ആരാണതെടുത്തതു്? അറിയില്ല.... ഫ്രാങ്ക് ആയിരിക്കാം.
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഫ്രാങ്ക് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു പക്ഷെ ഇവിടെവച്ചായിരിക്കില്ല.
ഫ്രഡറിക്സാബാദില്‍ വച്ചായിരിക്കാം.
മറ്റാരെങ്കിലുമാകാം എടുത്തതു്.
ഒരു പക്ഷെ.....
ഉച്ചയ്ക്കു് നീ എന്തുചെയ്യുകയായിരുന്നു?
ഒന്നും ചെയ്തില്ല....വായിച്ചു.
ഞാന്‍ നിന്നെത്തേടി നടക്കുകയായിരുന്നു. നീ പൂന്തോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നോ?
ഞാന്‍ സംഗീതമുറിയുടെ അടുത്തായിരുന്നു.
നിന്നെയവിടെ കണ്ടില്ല.
എന്നോടെന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടായിരുന്നോ?
-നീയാകെ വിവശയായിരുന്നു. -ഞാന്‍ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.
നീ വിശ്രമിക്കണം. അതിനുവേണ്ടിയാണു് നാമിവിടെ വന്നതു്.
നീ പുറത്തേക്കു പോകുന്നോ?
എന്നു് വിചാരിക്കുന്നു... ചിത്രഗാലറിയിലേക്കു്
-ഈ നേരത്തോ? -എന്തുകൊണ്ടു് പാടില്ല?
ആള്‍ഡേഴ്സണ്‍ നാളെയെത്തും.
നിനക്കു് ഒഴിവുണ്ടെങ്കില്‍
അദ്ദേഹവുമൊത്തു് നമുക്കു് ലഞ്ചു് കഴിക്കാം.
ഇല്ല. ഈ വൈകുന്നേരം.....
മറ്റെന്തെങ്കിലും പ്ലാനുകള്‍ ?
കതകടച്ച്അയാള്‍ നടന്നകലുന്നതു് നീശ്രദ്ധിച്ചു.
ഒച്ചയൊന്നും കേട്ടില്ല മറ്റൊരു കതകും അടച്ചിരുന്നില്ല.
ഗാലറിയിലേക്കുള്ള എളുപ്പവഴി നിന്റെ ജാലകത്തിനു താഴെയാണു്.
ജനല്‍തുറക്കാതെ നിനക്കതു കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ചരല്‍പാതയില്‍ അവന്റെ കാലടികള്‍ക്കായി നീ കാതോര്‍ത്തു....
ജാലകത്തിലൂടെ നീയതു കേട്ടില്ല.....
വഴിയില്‍ ഒരുപക്ഷെ ചരലുകളുണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ല.
ഒരു കൈ തലമുടിയില്‍ തലോടി,
മറുകൈ കവിളില്‍ ...... വിരലുകള്‍ അധരങ്ങളിലേക്കു്
ഒരു തേങ്ങലിനെ സാന്ത്വനപ്പെടുത്താനെന്ന വണ്ണം
ഒരിക്കല്‍ കൂടി നീയിവിടെ.
ഇല്ല. അങ്ങനെയൊരവസാനം ശരിയല്ല. നീ ജീവിച്ചിരിക്കണം.
ജീവനോടെ, ആ കാലത്തെപ്പോലെ.....
എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും.
അത്രയ്ക്കധികം ഞാനെവിടെയും തങ്ങിയിട്ടില്ല.
അതെനിക്കറിയാം.
ഞാനതു കാര്യമാക്കുന്നില്ല.
ദിവസങ്ങള്‍ ...ദിവസങ്ങളോളം.....
നീയെന്തേ ആഗ്രഹിച്ചില്ല?
എന്തേ നീയോര്‍ത്തില്ല ?
നിനക്കു് ചിത്തഭ്രമമാണു്.
ഞാന്‍ ക്ഷീണിതയാണു്. എന്നെ തനിച്ചു വിട്ടേക്കു.
-അതൊരു നിസ്സാര ഗെയിം ആണു്. -സൂത്രം അറിയണമെന്നു മാത്രം.
-ഒറ്റനമ്പര്‍ മാത്രമെടുക്കുക.
തുടക്കക്കാരന്‍ എപ്പോഴും തോല്‍‍‍ക്കുന്നു .
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഫ്രാങ്ക് ഇതു് കളിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു് എനിക്കുറപ്പാണു്.
ഏഴാം നമ്പറിനെ ആധാരമാക്കിയാണു് തുടങ്ങേണ്ടതു്.
ഏതു വരി ?
ആരംഭിക്കൂ.
സന്തോഷം. ഞാന്‍ ഏതെടുക്കുന്നതാണു് നിനക്കു് സന്തോഷം ?
ഇതു്.
ഞാന്‍ തോറ്റിരിക്കുന്നു.
തുടക്കക്കാരന്‍ എപ്പോഴും ജയിക്കുന്നു.
ഇരട്ട നമ്പര്‍ എടുത്താല്‍ മതി‍.
ഏറ്റവും ചെറിയ ഒറ്റ നമ്പര്‍ .
ലോഗരിതമിക് ശ്രേണിയാണതു്.
ഓരോ പ്രാവശ്യവും വരികള്‍ മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കണം.
അതു് ഫൌളാണു്. അറിഞ്ഞു ചെയ്തതല്ല.
ഓര്‍‍ക്കുക.
ദിവസങ്ങളോളം, ഓരോ രാത്രിയിലും......
എല്ലാം ഒരേപോലെയുള്ള മുറികള്‍ ...
പക്ഷെ എനിക്കു് ആ മുറി മറ്റൊരു മുറിയുംപോലെയല്ല.
ഇനിയങ്ങോട്ടു് വാതിലുകളില്ല. ഇയനാഴികകളില്ല.
പൂന്തോട്ടം പോലുമില്ല.
രാത്രിയുടെ മദ്ധ്യയാമം
എങ്ങും ഒരനക്കമില്ല.
താഴെ നിലത്തു് പണ്ടെപ്പോലെ നാം.
നീ നിന്നു, എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ്.
നാമങ്ങനെ നിന്നു ഒന്നും പറയാതെ.
നീയെന്റെ തൊട്ടുമുമ്പില്‍ .....
മറ്റൊരിടത്തേക്കും പോകാന്‍ കഴിയില്ലെന്നവിധം.
നീയവിടെ വിറങ്ങലിച്ചു നിന്നു
കൈകള്‍ തൂക്കിയിട്ടു്, ഇരുണ്ട.......
ഇരുണ്ട ഏതോ മുനമ്പില്‍ തറഞ്ഞപോലെ .
ഒന്നു കേള്‍ക്കൂ
നമുക്കിനി തിരിച്ചുപോകാന്‍ വയ്യ.
ഞാനാകെ ആവശ്യപ്പെടുന്നതു് ഒരല്പം കൂടി കാത്തുനില്‍ക്കാനാണു്.
ഇവിടെ, അടുത്തവര്‍ഷം, ഇതേ സമയം
ഞാന്‍ നിന്നോടൊപ്പം എവിടേയ്ക്കും വരാം.
എന്തിനിപ്പോള്‍ നേരം കളയണം.
ദയവുചെയ്തു്, നാം മാറ്റിവെക്കണം.
ഒരു വര്‍ഷം- അതത്ര ദീര്‍ഘമല്ല.
എനിക്കതൊരു പ്രശ്നമല്ല.
പക്ഷെ,
കുറച്ചുകൂടി സമയം....... എന്നുവരെ ?
ഞാനത്രനാള്‍ നിന്നെ കാത്തിരുന്നു. പതുക്കെ!
നാമെന്തിനിങ്ങനെ ചുറ്റിത്തിരിയണം?
അത് നിസ്സാരമെന്നു് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ ?
എനിക്കറിയില്ല.
ഞാന്‍ ...
ഞാനത്ര ധൈര്യമുള്ളവളല്ല.
വീണ്ടും പ്ലാന്‍ മാറ്റാന്‍ നിനക്കാവില്ല.
കുറച്ചു മണിക്കൂറുകള്‍ മാത്രമാണു് ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നതു്.
മാസങ്ങളോ, മണിക്കൂറുകളോ ....
മിനിറ്റുകളൊ .....
അല്പം നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രമോ...
നീ വീണ്ടും സംശയിക്കുന്നോ?
അയാളില്‍ നിന്നകലുന്നതിനെക്കുറിച്ചു് ...
നിന്നില്‍ നിന്നുതന്നെ...
നീ അയാളുടെ നിഴല്‍പോലെ.
ആരോ വരുന്നുണ്ട്
എന്നെ നീ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ പോകൂ.
അല്പനേരത്തേക്കൊരു വിട.
അതൊന്നും പ്രശ്നമല്ല.
നീയിപ്പോള്‍ കുറച്ചു് ഭേദപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്?
ഞാനെന്റെ മുറിയിലേക്കു പോകുന്നു.
ഞാന്‍ കൂടെ വരട്ടെ?
തനിച്ചു പൊയ്ക്കൊള്ളാം.
ഒരിക്കല്‍കൂടി ഞാന്‍ അതേ ഇടനാഴികളിലൂടെ......
ദിവസങ്ങളോളം....മാസങ്ങളോളം ....
വര്‍ഷങ്ങളോളം.... നിന്നെ വീണ്ടും കണ്ടെത്താന്‍
ഇനിയൊരു വിരാമമില്ല. ഈ ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍ വിശ്രമമില്ല.
ഈ രാത്രി ഞാന്‍ യാത്രയാകും. എന്നോടൊപ്പം നിന്നെയും കൂട്ടി.
ഒരു വര്‍ഷമായിക്കാണും ഈ കഥ തുടങ്ങിയിട്ടു്
നിന്നെയും കാത്തു് ഒരു വര്‍ഷം, എന്നെയും കാത്തു് നീ.
നീയധികം സഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല
ഈ മുറിക്കുള്ളില്‍, ഈ ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍
തുറന്നിട്ട വാതിലുകള്‍ വന്‍ ഗോവണികള്‍ .....
എന്നും തുറന്നിട്ട ഈ മുറി.
എവിടെയെന്റെ നഷ്ടപ്രണയമേ?
ഞാനിവിടെ ഈ മുറിയിലുണ്ടു് നിന്നോടൊത്തു്.
അതിപ്പോള്‍ ഒരു സത്യമല്ല.
ഞാന്‍ യാചിക്കുന്നു, എന്നെ സഹായിക്കൂ.
നിന്റെ കയ്യൊന്നു് തരൂ.
നിനക്കിപ്പോള്‍ ഭേദമുണ്ടു്.
നീയിപ്പോള്‍ ഉറങ്ങും.
അക്കേഴ്സണ്‍ വരുന്നതിനുമുമ്പു് എല്ലാം സുഖപ്പെടും.
പാറ്റേഴ്സണ്‍, അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റാരെങ്കിലുമൊത്തു് നാളെ നീ ലഞ്ച് കഴിക്കുകയാകാം.
എന്നെ വിട്ടു നീ പോകല്ലെ.
നേരം വൈകിയതു് നീയറിഞ്ഞില്ലെ.
നാളെ ഞാന്‍ തനിച്ചായിരിക്കും.
ആരുമില്ലാത്ത നിന്റെ മുറി ഞാന്‍ തുറക്കും.
ഞാനാകെ തണുത്തിരിക്കുന്നു.
ഇല്ല. നിനക്കൊന്നും ആവശ്യമില്ല.
നിനക്കറിയില്ല, താഴെമുറിയില്‍ എന്താണു് നിന്നെ കാത്തിരുന്നതെന്നു്.
നിനക്കതു് ശരിക്കും ഓര്‍ക്കാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.
നിന്റെ കരച്ചില്‍ ആരേയും ഉണര്‍ത്തിയില്ലെന്നു് നീ വിചാരിക്കുന്നു.
അവന്‍ പോയതിനുശേഷം, ഇയാള്‍ ......നിന്റെ ഭര്‍ത്താവാകാം.....
അയാളെ നീ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം.....
അയാള്‍ക്കറിയില്ല നീ സ്ഥലം വിടുകയാണെന്നു്...
നീയെല്ലാം പെട്ടെന്നു് കെട്ടിപ്പെറുക്കി, ധൃതിയില്‍ വസ്ത്രമുടുത്തു്.....
ആ രാത്രിയില്‍ പോകാന്‍ നാം സമ്മതിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷെ അയാള്‍ക്കു് ഒരു ചാന്‍സ് കൂടി കൊടുക്കാന്‍ നീയാഗ്രഹിച്ചു.
എനിക്കറിയില്ല. ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു.
അയാള്‍ക്കു് മടങ്ങി വരാമായിരുന്നു. നിന്നെയും കൂട്ടി പോകാമായിരുന്നു.
ഹോട്ടല്‍ എല്ലാവരും ഉപേക്ഷിച്ചപോലെ.
എത്രയോകാലമായി കാണാനാഗ്രഹിച്ച നൃത്തവും പ്രതീക്ഷിച്ചു് എല്ലാവരും.....
നിന്റെയാലസ്യം അവിടം വിട്ടുനില്‍ക്കാനൊരു കാരണമായി
ആ നൃത്തനാടകം......
പേരു് ഞാന്‍ മറന്നുപോയി.
രാത്രി ഏറെ വൈകിയാണതു് അവസാനിക്കുക.
നിന്റെ മുറിയില്‍ നിന്നെത്തനിച്ചാക്കി
അയാള്‍ തിയ്യേറ്ററിലേക്കു പോയി.
അയാള്‍ക്കാനാടകം പകുതിവച്ചു പോരാമായിരുന്നു.....
നിന്നെ അയാള്‍ക്കു് അത്രയ്ക്കു് ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ ....
വസ്ത്രം ധരിച്ച്, പോകാനായി നീ കാത്തുനിന്നു, തനിയെ....
എന്തോ കാരണത്താല്‍ നീ ആവശ്യപ്പെട്ടു
നിന്റെ മുറിയിലേക്കുള്ള വിശാലമായ ഹാളില്‍ രാത്രി പകുതിയാകുംവരെ കാത്തുനില്‍ക്കാന്‍ .
അയാള്‍ വരുമെന്നു് നീ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നോ ?
ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ വിചാരിച്ചുപോയി, നീ അയാളോടെല്ലാം പറഞ്ഞെന്നു്,
അയാളോടു് വരാനായി പറഞ്ഞെന്നും.
ഒരുപക്ഷെ, നീ വിചാരിച്ചുകാണും ഞാന്‍ വരില്ലെന്നു്.
എന്നാല്‍ ഞാനെത്തി.
ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ അങ്കണം ഫ്രഞ്ച് രീതിയിലായിരുന്നു.
ഒരു മരംപോലുമില്ലാതെ, ചെടികളില്ലാതെ, പൂക്കളില്ലാതെ.
ചരല്‍നിറഞ്ഞ പാതകളും കല്ലുകളും മാര്‍ബിളുകളും മാത്രം.
യാതൊരു രഹസ്യങ്ങളും പേറാത്ത വെട്ടിയൊതുക്കിയ ചതുരങ്ങള്‍.....
അതിനകത്തു് നഷ്ടപ്പെടുന്നതു് അസാദ്ധ്യമെന്നു് തോന്നിച്ചു.
ആ നേര്‍വഴികളില്‍ .....
പരിണാമമില്ലാത്ത പ്രതിമകള്‍ക്കിടയില്‍.....
നീ....ഇപ്പോഴും ......
ചലനമില്ലാത്ത രാത്രിയില്‍ എന്നോടൊപ്പം തനിച്ച്....
എന്നന്നേക്കുമായി സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട്......
എംസോണ്‍ മലയാളം സബ്ടൈറ്റില്‍ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് സ്വാഗതം facebook.com/groups/MSONEsubs/